Een vrouw van 37 jaar kampte al jaren met een steeds erger wordende whiplash. Toen zij voor het eerst in de praktijk kwam, voelde zij zich duizelig, ongeconcentreerd, had uitstraalpijnen naar de arm en sensibiliteitsstoornissen. Zij kon haar werk maar parttime doen en was vaak moe. Biologisch onderzoek wees uit dat er in het diencephalon en in ligamenten van enkele nekwervels microtraumata en kleine littekentjes aanwezig waren. Verder vond ik wat afwijkingen in de doorbloeding. Zij reageerde wonderbaarlijk goed na bioresonantie en kon niet geloven dat het al heel snel zo goed kon gaan, na toch redelijk veel andere hulpverleners te hebben bezocht.

Na 5 sessies met tussenpozen van drie weken mochten we ons therapeutisch contact succesvol afsluiten.


Helaas verloopt het niet altijd zo goed met alle reumapatiënten. Een ziekte kan zo verstard zijn, dat ze eenvoudig niet reageren op regulerende informatie van de bioresonantie. Er kan ook een een zodanig sterke mate van autoagressie zijn dat het gewoon onbegonnen werk is om er iets aan te doen. Ik schat deze groep patiënten op ongeveer 10 á 20 %.