30 juni 2017 - Loes - Na 10 jaar beter

Loes_na_10_jaar_beter - kopie.jpgBeste (lieve)Rogier en assistentes en uiteraard assistent,

Voor het eerst sla ik een boek open, te weten mijn eigen persoonlijke boek. Nooit had ik gedacht en durven dromen dat ik de buitenwereld een kijkje zou durven en kunnen geven in mijn verhaal. Mijn naam is Loes en ben 27 jaar oud.

Heel wat jaren van mijn leven 'ziek' geweest. 

Ik ben heel wat jaren van mijn leven 'ziek' geweest. Ik heb de nodige behandeltrajecten en bezoeken aan diverse artsen afgelegd. Na heel veel vage en pijnlijke klachten te hebben gekend kwam in 2012 eindelijk de aap uit de mouw, beter gezegd de Lyme uit de mouw. Nooit in mijn leven heb ik een tekenbeet ontdekt. Aan dit jaartal zijn heel wat jaren met talloze onverklaarbare klachten voorafgegaan. Mijn leven leek te veranderen, ik als persoon leek te veranderen. De vrolijkheid en de levenslust werd steeds minder.

De ziekte van Lyme 

Ik werd gebeld met de mededeling dat ik de ziekte van Lyme had. Destijds was ik nauwelijks op de hoogte van deze sluimerende en slopende ziekte. Ik had er weleens van gehoord, maar meer ook niet. Nadat ik de nodige literatuur ging lezen werd het verhaal steeds duidelijker. Heel veel klachten die ik al jaren had waren zéér herkenbaar voor deze ziekte. De eerder gekregen diagnoses zoals onder andere fybromyalgie, het fenomeen van Raynaud, het chronisch vermoeidheidssyndroom, en het prikkelbaar darmsyndroom wist ik met honderd procent zekerheid aan de ziekte van Lyme te linken. Op dat moment had ik echter nog de hoop en al het vertrouwen in het feit dat een maand lang een dubbele antibioticakuur voldoende zou zijn. Mijn klachten zouden verdwijnen en ik zou weer met volle moed ertegenaan kunnen. Op zulke momenten leef je nog met de illusie dat doordat ze weten wat het is, alles snel anders zal worden. Niets van dit alles bleek waar te zijn. Mijn klachten waren bij lange na niet verholpen. Toch werd ik destijds meermaals door mijn toenmalige huisarts als genezen verklaard.

Het zat tussen mijn oren - cognitieve gedragstherapie

Het zat tussen mijn oren, de enige keuze die hij mij voor wist te leggen was het volgen van cognitieve gedragstherapie. Het was erg pijnlijk dit te moeten horen. In mijn optiek was en ben ik geen aansteller. Ik wist wel degelijk dat al mijn klachten niet tussen mijn oren zaten. Niets doet meer pijn dan elke dag te moeten ervaren dat er 'iets' nieuws bijkomt en je letterlijk voelt dat je lichaam vervuild is en grof gezegd gesloopt wordt. Om hier kort een beeld van te geven haal ik enkele van deze klachten aan. Ik kreeg uit het niets pijnlijke bulten op mijn beiden armen welke na heel wat dermatologische onderzoeken zogenaamde ontstekingen in de haarvaten bleken te zijn. Nu weet ik wel beter, ze hebben het destijds nooit geweten en het beestje maar een naam gegeven. Obstipatie, ik kon soms met gemak vijf dagen niet naar het toilet tot huilens en bloedens aan toe. Dit zou te verklaren en te categoriseren zijn onder de noemer het prikkelbare darmsyndroom.

Pijn in mijn gewrichten en spieren. Na lichamelijke inspanning leek het alsof mijn spieren scheurde

Vermoeidheid, als ik thuiskwam van school was ik ontzettend moe. Ik ging dan vaak naar bed en viel al snel in slaap. Ik kreeg de mededeling dat ik het chronisch vermoeidheidssyndroom had. Pijn in mijn gewrichten en spieren. Na lichamelijke inspanning leek het alsof mijn spieren scheurde. Voetballen was van kinds af aan mijn grote passie. Hier kwam helaas vanwege mijn spier en gewrichtspijnen noodgedwongen een einde aan. Na een voetbaltraining kon ik met pijn en moeite de deken op mijn benen verdragen. Dit was te wijten aan fybromyalgie. Ik kreeg een steeds beperkter geheugen. Er zijn maar weinig dingen ik mij kan herinneren. Gelukkig heb ik de nodige fotoalbums waardoor ik het verleden de revue kan laten passeren. Concentratie, ik kon me steeds slechter concentreren.

 

 Het voelde alsof mijn hoofd niet meer in staat was om informatie te filteren

Niks leek op een gegeven moment meer te beklijven. Alles leek aan mij voorbij te gaan, waardoor werken steeds moeilijker werd. Ik kon geen kwaliteit leveren. Ik had er geen grip op.

Een simpele vraag zoals het benoemen van mijn leeftijd was al erg veel gevraagd. Gehoor en visus, ik kon de geluiden en het licht steeds slechter verdragen. Het voelde alsof mijn hoofd niet meer in staat was om informatie te filteren. Op sommige dagen had ik mijn hoofd het liefst ervan afgehaald. Ik werd letterlijk en figuurlijk gek door al het lawaai en rumoer in mijn hoofd. Voortdurend ervaarde ik lawaai, alsof een vliegtuig in mijn hoofd gevangen zat. In juli 2015 werd ik in de nacht wakker en merkte ik dat ik geen controle had over mijn rechterbeen. Het leek simpelweg niet van mij te zijn. Hierop staan was op dat moment niet mogelijk. Ik was ontzettend bang. Ik wist inmiddels als geen ander dat Lyme kan zorgen voor uitvalsverschijnselen. Ik mag en kan van groot geluk spreken dat dit slechts bij twee keer is gebleven. Ondanks het feit dat het maar twee keer is voorgevallen was het een zeer benauwend en beangstigend gevoel. Kortademigheid, zonder inspanning te hebben verricht kon ik ademen alsof ik de marathon had gelopen. Slapen was een ramp. Ik lag nachten urenlang wakker. Gevoelsmatig heb ik de bakstenen van mijn slaapkamer met regelmaat geteld. Haaruitval, sommige dagen kon ik letterlijk plukken haar uitkammen. Gewichtsveranderingen, ik ben in hele korte tijd ontzettend veel afgevallen tot 52,4 kg. Dit veranderde al snel in korte tijd naar een gewichtstoename tot 71.3 kg. Ik vond dit héél moeilijk. Ik leefde erg gestructureerd en gezond en toch had ik zulke extreme gewichtsschommelingen. Menstruatieproblemen, ook dit is te verklaren voor de ziekte van Lyme.

Hormoonstelsel was overhoop gegooid. Stemmingswisselingen, heel emotioneel en geïrriteerd 

Mijn hele hormoonstelsel was overhoop gegooid. Stemmingswisselingen, ik kon soms heel emotioneel en geïrriteerd zijn. Ik ben vaak onredelijk geweest. Hier heb ik nu veel spijt van. Stijve nek, bij sommige mensen sta ik bekend als de persoon met sjaal ongeacht de temperatuur. Voor mij was deze sjaal noodzakelijk, het zorgde voor verlichting van mijn voortdurende nekpijn. Tintelingen, ik had weinig controle over mijn handen en voeten. Schrijven of prikken met de kinderen op mijn werk was soms moeilijk voor mij. Ik liet veel uit mijn handen vallen. Ik had het dan ook vrijwel altijd stervenskoud. Geïrriteerde blaas, ik moest ontzettend vaak naar het toilet. Naast al deze klachten zijn er nog talloze andere klachten waar aanvankelijk geen oorzaak voor leek te zijn. Kortom alles leek aangetast te zijn en te worden en ik had het zelf niet in de hand om dit tegen te houden. Er zijn momenten geweest waarbij ik mezelf de vraag stelde of deze manier van leven tot leuk te betitelen was. Als dit mijn leven voor altijd zou zijn zag ik het niet zitten. Deze gedachten hebben met momenten meermaals door mijn hoofd gedwaald. De depressiviteit nam namelijk alsmaar toe. Het licht aan het eind van de tunnel leek steeds verder weg.

 

Toch zocht ik naar wegen die leidden naar genezing

Toch zocht ik naar wegen die leidden naar genezing. Ik wilde mijn dromen naleven. Jaren is mijn grootste droom genezing van Lyme geweest. Ik ben voortdurend op een ware zoektocht geweest. Nadat ik het reguliere traject had bewandeld, een weg van antibioticakuren konden ze niks meer voor mij betekenen. Het zat tussen mijn oren. Uiteindelijk kwam ik in aanmerking met Dr. Lee Cowden. Negen maanden volgde ik een zeer streng dieet. Ook dit hielp helaas niets. Ik heb bio resonantietherapie gevolgd in Landgraaf. Ik merkte dat deze behandelingen een effect hadden op mijn lichaam. Ik kreeg allereerst een anamnese, ze schrok van deze uitslagen. Ik scoorde zéér hoog. Mijn organen lagen werkelijk overhoop. Ik hield letterlijk alles vast.

Middels bioresonantie-therapie kon mijn behandelaar zien dat ik in zéér hoge percentages Lyme had. Hoewel deze behandelingen invloed hadden op mijn lichaam voelde ik dat dit bij lange na niet voldoende was.

 

Bloedonderzoek Berlijn - Diagnose Lyme

Ik besloot op aanraden van een persoon contact op te nemen met Dr. Schroeter. Ook hier kreeg ik een intakegesprek en een bloedonderzoek dat in Berlijn verricht werd. Ook hier kwam duidelijk de diagnose Lyme uit.

Zij gaf te kennen dat de Lyme erg actief was, er moest snel gestart worden met een behandeling middels antibiotica en tal aan supplementen ter ondersteuning.

Nadat ik drie maanden antibiotica had genomen en geen verandering opmerkte buiten enkel en alleen bijwerkingen van de antibiotica, besloot ik te stoppen met deze behandeling.

Deze betreffende arts raakte namelijk in staat van faillissement en toen zij mij lukraak nieuwe medicatie voorschreef, zonder mij 'gezien' te hebben, verloor ik het vertrouwen compleet. Kortom: ook dit traject wist mijn droom niet waar te maken.

Enerzijds was ik ondanks de hoge kosten blij met mijn behandeltraject bij Dr. Schroeter. Ik kreeg namelijk bevestiging van hetgeen ik al jaren vermoedde. Ik had in hoge mate de ziekte van Lyme.

Ik was op een punt verzeild geraakt waarop ik niet meer wist wat voor en achter was. Ik moest toekijken en ervaren hoe de Lyme zich steeds meer van mijn lichaam toe-eigende.

Elke dag was een gevecht met mezelf

Elke dag was een gevecht met mezelf. In de avond zag ik al als een berg tegen de ochtend op. Weer wakker moeten worden, weer een dag. In plaats van te leven werd ik geleefd. Er zijn dagen geweest dat ik het bijna had opgegeven, gelukkig heb ik altijd een lichtpunt gezien om hier niet aan toe te geven. Voor de buitenwereld wist ik mijn 'ziek zijn oftewel ellende' te verbloemen. Niemand mocht het zien of merken. Ik vond het moeilijk om het verdriet bij mijn dierbaren te zien. Dit mocht niet, ik mocht verdriet hebben, maar verder niemand. Mijn optimisme en het geloof in mijn droom tot genezing werd steeds kleiner. Eerlijk is eerlijk, Ik had nog weinig geloof in mijn droom. Via mijn tante kwam ik terecht bij jou Rogier. Ik dacht baat het niet schaad het niet. Voor mijn gevoel was jij ook het laatste station wat ik kon passeren. Als dit niet zou werken dan had ik voor mijn gevoel alles eraan gedaan.

Ik herinner mij mijn eerste dag binnen jouw praktijk als de dag van gisteren. Het was 30 augustus 2016. Deze dag zal mij altijd bij blijven. Nog nooit heb ik me zo ellendig gevoeld als toen die ene dag, dat wil wat zeggen want geloof me ik heb me heel wat jaren van mijn leven ellendig gevoeld. Ik was ten einde raad. Gelukkig kwam ik bij jou terecht, jij was tenslotte mijn laatste hoop. Via mijn tante was ik al voorbereid op jou als persoon en hoe alles er binnen jouw praktijk aan toe gaat. Dit scheelde enorm want eerlijk is eerlijk, een beetje schrikken was het wel. Rogier jij bent werkelijk waar met geen enkele pen te beschrijven. Ik ben jou ontzettend dankbaar, zonder jouw hulp weet ik niet waar ik nu had gestaan of beter gezegd of ik überhaupt nog ergens had gestaan.

Jij kreeg dan ook al snel de bijnaam de 'tovenaar'.

Al snel kwam ik erachter dat ik moest veranderen om in jouw praktijk te kunnen overleven. Ik moest assertiever worden, opkomen voor mezelf. Ook dit is iets waar ik jou dankbaar voor ben. Tijdens jouw behandelingen kreeg ik al snel de rekening gepresenteerd. Letterlijk en figuurlijk, zowel lichamelijk als financieel. Men zegt weleens gezondheid is niet te koop. Ik weet als geen ander beter dat dit in de praktijk voor een groot deel een fabeltje is. Hêt maakt het leven en de kans tot genezing wel degelijk een stuk gemakkelijker. Gezondheid is het belangrijkste wat er is. Dit is de basis om te kunnen leven. Ik ging ver om mijn droom te verwezenlijken. Ik kreeg al snel hoop en vertrouwen dat dit bij jou, in tegenstelling tot alle anderen wel mogelijk was. Jij kreeg dan ook al snel de bijnaam de 'tovenaar'. Voor mijn tante en mij was jij niet zomaar Rogier, maar de Tovenaar! De herxheimer reacties waren intens en onbeschrijflijk. Na afloop van jouw behandeling was ik nergens toe in staat. Als ik thuis kwam moest ik in een zoutbad. Dit was een hele opgave.

 

De eerste maanden was ik niet in staat om zelfstandig uit bad te komen. Na afloop van dit bad had ik maar één ding voor ogen, te weten mijn bed. De afstand van mijn bad tot aan mijn bed leek immens.

Ik lag in een foetushouding in bed. De herxheimer reacties waren tot het griezelige af. Ik moest iemand naast mij hebben liggen zodat ik veiligheid voelde en mij tevens kon kalmeren.

De hoofpijn was één van de reacties. De pijn was niet te harden. Ik kwam al snel tot de conclusie dat ik niet meer fulltime kon werken. Ik moest me langdurig ziekmelden.

Eindelijk sloeg een behandeling aan.

In plaats van vijf dagen werken kon ik met moeite nog maar drie dagen werken. De dag na de behandeling was ik gesloopt, het enige wat ik deed en wilde was slapen. Alles kon me gestolen worden. Rogier, jij wist mij gerust te stellen door mij te vertellen dat het een goed teken was dat de gevolgen van jouw behandeling zo groots waren. Dit stelde mij gerust, de behandeling sloeg aan. Eindelijk sloeg een behandeling aan. Een stap in de goede richting op weg naar genezing. Ik zette mijn behandelingen bij jou voort. Elke week kwam ik op woensdag vanuit het zuiden naar jou toe gereden. Een hele onderneming. Het waren lange dagen, een behandeldag bestaande uit zes uren was niks. Op sommige dagen verliet ik jouw praktijk niet zonder ook maar iets over te slaan. Naarmate de behandelingen verstreken merkte ik steeds meer vooruitgang. Ik kreeg steeds meer grip op mijn eigen leven. Ik kon mezelf vergelijken met mijn kleine neefje van 1 jaar oud. Net als hem leerde ik opnieuw de wereld ontdekken. Binnen jouw praktijk kwam ik in contact met lotgenoten. Nooit had ik gedacht dat ik hier open voor zou staan. Wanneer buitenstaanders vragen hoe je je voelt kun je hier geen antwoord op geven. Het is voor mensen niet te begrijpen hoe iemand zich met de ziekte van Lyme voelt. Mensen hebben geen weet hiervan. Lotgenoten hoefje dit niet uit te leggen, dit was op sommige momenten fijn. Begrip zonder ook maar een woord te hoeven zeggen.

5 april 2017 - De Lyme was weg! Ik stond perplex.

Op 5 april 2017 wist jij mij te vertellen dat ik genezen was. De Lyme was weg! Ik stond perplex. Ik kon het niet geloven. Door mijn ziek zijn ben ik een ander persoon geworden. De Lyme heeft ontzettend veel van mijn leven ontnomen. Naast de ellende heeft het me echter ook iets positiefs gebracht, ik geniet van elke dag en bewonder de kleine dingen in het leven. Ik spreek mijn mening uit, of deze gewenst of ongewenst is. Rogier, jij gaf mij ooit als tip mensen die alleen maar energie kosten kun je beter geen deel uit laten maken van je leven. Ook dit was een wijze uitspraak. Ik neem nu makkelijker besluiten en denk meer aan mezelf. Rogier ik ben jou eeuwig dankbaar. Het liefste stuurde ik alle mensen jouw kant op.

Inmiddels weet ik dat mijn droom geen bedrog was! V-IV-MXVII staat blijvend in mijn geheugen gegrift, ik draag deze datum iedere dag met trots bij mij.

Wij hebben het gered! Beter gezegd, jij hebt weer een persoon gered. Keep on going!

Ik ben jullie ontzettend dankbaar.

Loes