Na een jaar van heftige, acuut opkomende en wegtrekkende gewrichtspijn gaf de reumatoloog na uitgebreid onderzoek dan echt de diagnose: klassieke reuma. Een half uur later stond ik buiten de onderzoekskamer met drie recepten: een hele nare pil om mijn immuunsysteem (althans dat wat daar nog van over was) plat te leggen en een maagbeschermer hiervoor. Daarnaast een middel dat nodig was om een ongewenst tekort van een lichaamsstof, dat zou ontstaan door eerder genoemde middelen, aan te vullen. Gelukkig doen ze bijsluiters bij het vergif. Dit was dus niet mijn weg.
 
Via via kwam ik in contact met Rogier Zwijsen, hij legde me uit dat onder andere niet onderkende intolerantie voor bepaalde voedingsstoffen na jaren kan resulteren in een uitgeput immuunsysteem. Dit kan vervolgens – in geval van reuma – tegendraadse gedragingen gaan vertonen zoals nodeloos reacties op gang brengen waardoor er beschadigende ontstekingen in gewrichten ontstaan.
 
Wat stond ons te doen. Vooronderzoek: de door de jaren heen in het lichaam opgestapelde ‘milieu vervuilingen’ (dioxine, zware metalen etc.) zo snel mogelijk opruimen. Een lijst opstellen van stoffen waarvoor ik intolerant ben. Na een uitgebreide test kwamen daar onder meer gluten en tarwe uit. Het murw gestreden immuunsysteem herstellen waarbij organen die ‘vervuild‘ (schimmels, parasieten, bacteriën et cetera) zijn geraakt in de strijd, door middel van bioresonantie herinnerd worden aan hun oorspronkelijke trillingsniveau/frequenties en werking.
 
Rogier heeft in de afgelopen periode (ruim twee jaar) tijdens mijn tweewekelijkse bezoek de bioresonantietherapie op mij toegepast. Tussentijdse heeft hij steeds gecheckt op de nog aanwezige boosdoeners zoals schimmels, latente virussen en parasieten. De behandeling was ook gericht op het opeenvolgend verwijderen van deze ziekmakers.
Eigenlijk vanaf de eerste maand merkte ik al verbetering. Minder gewrichtsontstekingen, minder pijn. Ik ben gestopt met de reguliere reuma pijnstillers. Heel geleidelijk nam de ontstekingsfrequentie, en de heftigheid daarvan, af. Het was eigenlijk steeds één stap vooruit, één stap stil staan en dat gedurende die ruim twee jaar.
 
Op dit moment ben ik naar mijn eigen idee stabiel. Dit betekent dat ik op één polsgewricht na geen (chronische) ontstekingspijn meer heb. Wel heb ik af en toe verdikkingen vooral bij mijn enkels. Dit doet geen pijn maar is door de daarmee gepaard gaande stramheid wel lastig. De vlammende pijnen die ik had in mijn schouders, knieën, handen, bekken, voeten en ellebogen vóór mijn bezoeken aan Rogier, zijn weggegaan en weggebleven.
 
Daar waar ik vroeger ‘goede' en 'slechte’ dagen had, heb ik nu alleen nog ‘goede’ dagen. Slechte dagen zijn te voorspellen, dit zijn de dagen na een tarwe- of glutenrijke maaltijd zoals pizza, kaasfondue en pasta (maar ook na een gewone boterham, zoutje, koekje). Een paar keer nog heb ik me laten verleiden. Ik weet nu wat het voor de volgende dag betekent en dat is het me niet meer waard. Gewoon brood heb ik vervangen door roggebrood en roggecrackers. De pasta die ik af en toe nog eet is uit maïs gemaakt en de koekjes bevatten geen gluten meer.
 
Het feit dat ik niet dat afschuwelijke reumamedicijnen slik en heb geslikt, maar dat ik een heel andere weg in ben gegaan, geeft me een buitengewoon goed gevoel. Het blijkt mogelijk om de ellendige verschijnselen die horen bij reuma met bioresonantiebehandelingen, kruidenpreparaten en een aangepast dieet tot een minimum terug te brengen. Zodanig dat een nagenoeg pijnvrij leven, in mijn geval zonder medicijnen, mogelijk is.
Inzendster wenst anoniem te blijven.