Op een griepje na, was ik nog nooit ziek geweest. Ik werkte op exotische vakantiebestemmingen, gidste op de mooiste plaatsen en elke dag was een nieuwe ontdekking. Kortom het leven lachte me toe, totdat ik in het voorjaar van 2004 op een dag wakker werd met een stijve nek.....

Begin 2005 viel het verdict: "Als ik u was, zou ik niet meer naar het buitenland vertrekken". Met deze zin maakte het afdelingshoofd reumatologie zowel letterlijk als figuurlijk een einde aan mijn dynamisch bestaan toen er bij mij Spondylitis Ankylosans, oftewel de Ziekte van Bechterew gediagnosticeerd werd.

De evolutie van deze auto-immuunziekte kon wel afgeremd worden door een nieuw product. Genezen zou ik niet, maar mijn 'levenskwaliteit' zou er wel op verbeteren als ik om de acht weken aan een baxter kwam liggen. Ik paste mijn leven aan. Het ziekenhuis werd een vertrouwde plaats. Zelf bleef ik er desondanks in geloven dat ik op een dag zou genezen.

Na verloop van tijd kreeg ik last van een heleboel bijwerkingen, zoals pijnlijke knieën, gezwollen enkels en andere gewrichtsproblemen; de ene keer werden er vochtpuncties gedaan, de andere keer werd even gewacht tot na de volgende baxter, dan weer een operatie. Nooit werd er een oorzaak gevonden en telkens vertelde de behandelende chirurg of arts dat dit een bijwerking was van die baxter die ik toegediend kreeg.

Eind vorig jaar, toen het weer tijd was voor mijn baxter, concludeerde een vervangend reumatoloog dat die baxter ondertussen eigenlijk wel uitgewerkt was. Volgens hem had ik het na bijna acht jaar toch nog lang volgehouden met dat product. Hij vertelde me dat de meeste patiënten na zo'n vier à vijf jaar overschakelen naar een sterker spul.

Een kort rekensommetje leerde me dat me dat ik me dan nog aan minstens 7 zwaardere medicijnen mocht verwachten tot mijn einde.

Tenminste dat hoopte ik, als ik met al die chemische rommel in mijn lijf de 70 mocht halen. Ik was net 36 geworden en voelde me toch iets te jong om mijn leven zo maar op te geven aan chemische ontstekingsremmers en alfa-blokkers.

Toegegeven, echt vrolijk werd ik niet van dit nieuws. Mijn vader stelde me voor aan Drs. Rogier Zwijsen. Met zijn immer aanstekelijke optimisme zei hij vrolijk: "Oh, dat lossen we wel eventjes op".

Na een rit van bijna 250km kwam ik - nu bijna vier maanden geleden - voor het eerst in de natuurgeneeskundige praktijk van Rogier. Eerst werd ik helemaal gescand en werden allerlei gegevens verwerkt in de computer. Rogier zette me aan allerlei sensoren, en liet me aan verschillende apparaten zitten. Voor het eerst kreeg ik in al die jaren een plausibele uitleg, wat die ziekte nu eigenlijk veroorzaakt had. Met andere woorden, welke parasieten en bacteriën er verantwoordelijk waren voor de ontwikkeling en de uiteindelijke manifestatie van de ziekte. Rogier begrootte zeven à acht sessies.

Inmiddels ben ik vijf keer bij Rogier geweest. De medicijnen die Rogier me voorschreef, heb ik correct ingenomen en ik heb mijn eetgewoonten aangepast. Ongelooflijk maar waar: na vijf sessies kan ik mijn nek weer pijnloos bewegen. Ondanks enkele wervels die door de ziekte vergroeid zijn, beweeg ik veel soepeler, waardoor uiteindelijk mijn zelfbeeld weer versterkt is. Ook mijn ontstekingspijnen zijn - na bijna acht jaar - volledig verdwenen.

Terwijl ik dit schrijf heb ik al twee baxtersessies overgeslagen en voel me beter dan ooit tevoren. Bedankt, Rogier, bedankt!

Marcel V. - Gavere (België)